De eerste Miss America werd in september 1921 gekroond omdat de hoteliers van Atlantic City na Labor Day nog één week zaken wilden. Ze zetten een parade met rolstoelen, een badpakkenrevue op het zand en een trofee in de vorm van een gouden zeemeermin in elkaar, en een zestienjarig meisje dat door een krant van haar thuisstad was ingezonden, liep ermee weg. Alles wat volgde (de runway, het orgel, de protesten, de rivaliserende verkiezing die dezelfde avond werd opgevoerd) ligt binnen ongeveer twee mijl Boardwalk en achterstraatjes die je nog altijd op één dag kunt lopen.
De week die gevuld moest worden
De verkiezing was niet bedoeld als culturele instelling. Het was een seizoensverlenger. Atlantic City draaide op treinexcursies en dagjesmensen, en het geld stopte abrupt met Labor Day, dus bouwde het handelscomité een meerdaags herfstfestival om bezoekers nog een week in de stad te houden. De schoonheidswedstrijd was één onderdeel van dat festival, en niet eens het hoofdevenement: er was een parade met rolstoelen over de Boardwalk, een badersrevue op het zand, bands en een publiek dat evenzeer op zijn lawaai als door welke jury dan ook werd beoordeeld.
De officiële naam zegt al hoe het werkte. Het was een intercity-schoonheidswedstrijd, waarbij kranten in het hele land hun eigen lokale voorrondes hielden en de winnaar met een chaperonne naar de kust stuurden. De winnares van 1921 was zestien jaar, tenger en vrijwel volledig onvoorbereid op wat de titel zou worden. De term 'Miss America' werd haar achteraf toegedicht; die werd die avond niet boven haar hoofd aangekondigd. Ze kwam het jaar erop terug om de titel te verdedigen en verloor.
Daarna stierf het bijna. Kerkgroepen en vrouwenclubs protesteerden hevig tegen een badpakkenwedstrijd voor tieners, de organisatoren lieten het evenement na 1927 vallen, en pas midden jaren dertig werd het weer een vast onderdeel. De versie die de meeste mensen voor zich zien, met beurzen, talentrondes, een op tv uitgezonden runway en een lied, werd decennia later samengesteld. Het beurzenfonds dateert van 1945.
Van 1921 zelf is bijna niets tastbaars overgebleven. De pieren die de vroege rondes huisvestten, brandden af, waaiden omver of werden tot onherkenbaars toe herbouwd, en er is geen plaquette die een eerste kroning markeert. Wat overblijft is de reeks plekken die het verhaal verder droegen, en verschillende daarvan zijn op zichzelf al je middag waard.
De zaal waar de kroon van eigenaar wisselde
Begin bij Jim Whelan Boardwalk Hall (Boardwalk bij Georgia Avenue), want dit is de zaal. De verkiezing verhuisde in 1940 naar deze vloer en bleef er tot 2018, wat betekent dat de runway, de badpakkenparade, de tranen en de op tv uitgezonden kroningen die Miss America in het publieke geheugen vastzetten, allemaal onder dit plafond plaatsvonden, nog altijd de breedste vrije overspanning van zijn tijd, gebouwd om een publiek van 10.000 en meer te verzwelgen.
De concourse is vrij toegankelijk. Dit is een werkende arena, geen museum, dus wat je krijgt is schaal in plaats van uitleg. Ga op vloerniveau staan en de geometrie van het gebouw verklaart de verkiezing beter dan welke vitrine dan ook. Een deelneemster liep uit een tunnel een kom binnen waar de verste stoelen een stadsblok verderop stonden, zonder videoschermen om haar gezicht te dragen, en juist daarom deden de loop en de houding er zo veel toe.
De andere reden om te komen is het Midmer-Losh-pijporgel dat in de hal is ingebouwd, een instrument op een schaal die nergens anders ter wereld wordt geëvenaard. Gratis orgelconcerten zijn er om twaalf uur, en de Curator's Tour is op woensdag om 10.00 uur met verplichte reservering vooraf. Die reservering is geen formaliteit; de tour gaat in kleine groepen door de kamers, dus een groep van welke omvang dan ook moet ruim vooraf boeken en kan verwachten opgesplitst te worden. Check de evenementenkalender voordat je hier iets plant, want op showdagen zijn de openbare ruimtes volledig gesloten en sta je naar een op slot zittende lobby te kijken. Tickets voor evenementen, als je de zaal vol wilt zien, kosten ongeveer $40 tot $150.
De wolkenkrabber aan zee
Vijf minuten verderop over de Boardwalk is The Claridge Hotel (Brighton Park, een blok van de Boardwalk af) het laatste van de grote hotels van vóór het casinotijdperk en het enige gebouw op deze route waar het administratieve leven van de verkiezing echt huisde. De Miss America Organization had hier kantoren. Marilyn Monroe verbleef in het gebouw toen ze in de jaren vijftig als Grand Marshal van de Miss America-parade naar de stad kwam, een boeking die vertelt hoeveel nationale aantrekkingskracht de verkiezing toen had, en hoe ver ze was afgedreven van een comité dat een rustige week in september wilde vullen.
De twee gerestaureerde balzalen zijn het bekijken waard, en ze geven het eerlijke beeld van een verkiezingsweek halverwege de vorige eeuw: hier vonden de recepties van sponsors en de door chaperonnes begeleide bijeenkomsten plaats terwijl het publiek de runway verderop in de straat bekeek. Het zijn evenementenruimtes, dus toegang hangt af van wat er is geboekt. Vraag het bij de receptie in plaats van er zomaar van uit te gaan.
VÜE, de rooftopbar, doet de moderne versie van hetzelfde werk. Het is een goede stop voor een drankje met een lang uitzicht over de Boardwalk, cocktails kosten ongeveer $14 tot $18, en in het seizoen kun je het beste vooraf bellen voor een tafel. Grotere groepen kunnen terecht voor een borrel, maar met zijn twaalven op een zaterdag in de zomer zonder reservering opduiken gaat niet werken. Kamers kosten ongeveer $90 tot $250, wat het een redelijke uitvalsbasis maakt voor deze specifieke route; als de data krap zijn, vergelijk het dan met de bredere zoektocht naar hotels in Atlantic City voordat je vastlegt.
De pier waar de menigte naartoe stroomde
Loop noordoostwaarts en Steel Pier (Boardwalk bij Virginia Avenue) is de andere helft van de verkiezingsweek, het deel dat niets met juryleden te maken had. Geopend sinds 1898, was dit waar het septemberpubliek naartoe ging zodra de officiële evenementen afliepen, en het blijft het luidruchtigste stuk Boardwalk.
Voor deze route is het enige dat je echt moet kopen het reuzenrad. Ongeveer $20 per persoon levert zo'n tien minuten op, en vanaf de top krijg je in één keer de hele geografie van het verhaal: de massa van de Hall in het zuidwesten, het Claridge dat vrijstaat van de nieuwere torens, het strand waar de badersrevue werd opgevoerd, en het raster van avenues dat landinwaarts loopt. Als je maar één betaalde attractie in de stad doet, is dit degene die de geschiedenis leesbaar maakt.
De attracties draaien ongeveer van april tot oktober, het rad van maart tot december, en de openingstijden zijn seizoensgebonden, dus check het in de tussenmaanden voordat je erheen loopt. Groepen zijn makkelijk: ticketboekjes worden in bulk verkocht bij de loketten en niets hoeft gereserveerd te worden.
De andere verkiezing, twee blokken en een wereld verderop
Elk eerlijk verslag van de Boardwalk-verkiezing moet de avond van 17 augustus 1968 bevatten, en het African American Heritage Museum of Southern New Jersey (een kort ritje landinwaarts vanaf de Boardwalk) is de collectie die dat bewaart. Die avond, terwijl de verkiezing in de Hall draaide, werd de eerste Miss Black America opgevoerd in een hotelbalzaal een paar blokken verderop, een direct antwoord op een wedstrijd die bijna vijftig jaar lang geen zwarte winnares had gekroond. Diezelfde nacht hielden demonstranten van de vrouwenbevrijdingsbeweging buiten de arena op de Boardwalk het protest dat van de verkiezing een nationaal debat maakte in plaats van een nationaal tijdverdrijf.
Twee verkiezingen, één avond, een paar honderd meter uit elkaar. Over de tweede zul je binnen de arena niets horen, en juist daarom hoort deze stop op de route en niet als optionele extra.
Het museum is open van woensdag tot en met zondag, 11.00 tot 17.00 uur. De toegang is $3 voor volwassenen en $2 voor studenten als donatie, gratis op woensdag en gratis voor militairen. Het is een werkende regionale collectie, geen gelikte toeristische attractie, en het beloont een uur van echt lezen. Groepen en schoolklassen zijn welkom en er kan ruimte worden gehuurd voor evenementen, maar bel (609) 704-5495 om een tijdslot te regelen; onaangekondigd met een touringcar opduiken gaat niet werken.
Een olifant met een aandeel in het verhaal
Lucy the Elephant (een kort ritje zuidwaarts langs de kust) leest als een omweg en is dat niet. De olifant van zes verdiepingen hoog van tin en hout werd in 1881 gebouwd, wordt dit jaar 145, en is de oudste bewaard gebleven roadside-attractie van het land. De connectie is een man: John L. Young, de pier-exploitant die een hand had in Lucy's vroege leven en een hand in het bedenken van de verkiezing, wat ongeveer de netste samenvatting is van het zakenmodel van het vroege Atlantic City die je zult vinden. Deelneemsters hebben in de decennia daarna segmenten aan haar voeten opgenomen.
De tours zijn met gids, elk half uur en in vaste kleine groepjes, dus een groep van meer dan een dozijn wordt opgesplitst en moet in de rij. Boek vooraf of reken tijd om te staan wachten. Tickets zijn $8,50 voor volwassenen en $4,00 voor kinderen van 3 tot 12 jaar. De openingstijden zijn seizoensgebonden, dus bevestig het voor je reist; in de winter kun je zomaar alleen de buitenkant bewonderen en niets meer. Reken ongeveer twee uur heen en weer vanaf de Boardwalk, inclusief vervoer.
Waar de officials aten en waar de rest in de rij stond
De sociale machine van de verkiezing at bij Knife & Fork Inn (Atlantic Avenue bij Pacific, het zuidwestelijke uiteinde van de strip). Het opende in 1912 als een privéclub voor mannen en werd aan de vooravond van de Drooglegging een exclusieve eetzaal, wat het de zaal maakte waar officials, sponsors en chaperonnes het stille deel van de verkiezingsweek deden. Het is nog altijd in familiehanden en nog altijd een serieus visrestaurant in plaats van een themarestaurant. Elke avond diner vanaf 16.00 uur, hoofdgerechten ongeveer $35 tot $60, en reserveren is sterk aan te raden. Dit is van nature een zaal voor stellen en kleine gezelschappen, al worden privégezelschappen aangenomen als je ze vooraf regelt.
Het tegenwicht is White House Sub Shop (Arctic Avenue, landinwaarts vanaf de Boardwalk), open sinds 1946 en functionerend als de officieuze eremuur van de stad. Op de foto's staan de artiesten en buitenlandse hoogwaardigheidsbekleders die de verkiezing elke september naar de stad trok, en de sandwiches zijn de reden dat locals de zaak al tachtig jaar in leven houden. Subs kosten ongeveer $12 tot $20, dagelijks open van 10.00 tot 20.00 uur. Het is counterbediening in een piepklein lokaaltje. Een groep kan prima in de rij staan en het eten meenemen; een groep die verwacht samen te gaan zitten, zal teleurgesteld worden.
De dag afsluiten op Tennessee Avenue
Eindig bij Tennessee Avenue Beer Hall (de Orange Loop, twee blokken van de Boardwalk), de enige stop op deze lijst die bestaat dankzij wat de stad nu doet in plaats van wat ze in 1921 deed. De heropleving van de Orange Loop maakte van drie korte blokken het enige deel van de stad waar je buiten kunt zitten met een lokaal biertje zonder in een casino te zijn.
Het is ook veruit de beste groepsplek op het spoor: 175 zitplaatsen buiten verdeeld over picknicktafels en een tent, dus een gezelschap van vijftien kan echt samen zitten. Bel (609) 541-4099 om banken te reserveren, zeker in het weekend. Pints kosten ongeveer $7 tot $9 en gerechten $14 tot $20. Op maandag is het gesloten, dus bouw daar omheen.
Het hele ding op één dag doen
Kies een woensdag. Het is de enige dag die de Curator's Tour om 10.00 uur in de Hall samenbrengt met gratis toegang tot het erfgoedmuseum, en je vermijdt de maandagse sluiting van de beer hall.
Een werkbare vorm: orgeltour om 10.00 uur, een uur op de concourse van de arena, dan vijf minuten over de Boardwalk naar de balzalen van The Claridge. Subs op Arctic Avenue voor de lunch, ongeveer vijftien minuten lopen landinwaarts. 's Middags naar het erfgoedmuseum, dan terug naar de Boardwalk voor het reuzenrad op Steel Pier, ongeveer een mijl noordoostelijk van de Hall en zo'n twintig minuten rustig wandelen. Diner naar het zuidwesten bij Knife & Fork of, voor een groep, banken op Tennessee Avenue. Lucy vraagt een eigen halve dag; plan haar in op weg naar of uit de stad in plaats van haar er middenin te persen. Meer context over de rest van de stad vind je in onze Atlantic City-gids.
Praktische tips
Je verplaatst je vooral te voet. De kern van de Boardwalk (Hall, Claridge, Orange Loop, Steel Pier) is één vlakke stretch van minder dan twee mijl van begin tot eind, en de Boardwalk zelf is de snelste route te voet. Voor de stops landinwaarts en in het zuidwesten rijden de jitney-minibussen langs Pacific Avenue dag en nacht voor een paar dollar per rit; dat is het lokale antwoord op elk kort stukje. Rollerstoelen op de Boardwalk zijn een toeristische attractie, geen vervoer, en zijn daar ook naar geprijsd. Lucy ligt buiten comfortabele loopafstand.
Kaart wordt bijna overal geaccepteerd, maar neem wat contant geld mee voor de museumentree, jitneytarieven en kaartverkoop. Houd briefjes van één achter voor de fooiencultuur bij de orgeltour en de gids, als je wilt.
September is de sfeervolle maand en dan is het weer op zijn best, maar de verkiezing zelf verliet het gebouw na 2018, dus je bezoekt de geschiedenis in plaats van het evenement. Seizoenssluitingen zijn het echte risico: de attracties van Steel Pier draaien ongeveer van april tot oktober, het reuzenrad tot december, en Lucy houdt seizoensgebonden openingstijden aan. Check elke keer eerst de evenementenkalender van de Hall.
Een kale dag kost ongeveer $45 tot $60 per persoon: gratis concourse en orgelrecital, $3 museum, $20 reuzenrad, een sub van $15. Tel $8,50 op voor Lucy. Een uitgebreidere versie met diner bij Knife & Fork en drankjes op het dak van The Claridge komt dichter bij $130 tot $160. Kamers op het spoor beginnen rond $90 in de rustigere maanden.
Voor gezelschappen van tien of meer, de eerlijke rangschikking: de beer hall en Steel Pier ontvangen je zonder wrijving, de Hall en Lucy vragen vooraf reserveren en splitsen je in groepjes, het museum vraagt een telefoontje, Knife & Fork vraagt een privé-arrangement, en de subshop zal altijd niet meer dan een afhaalstop zijn.
